واردکننده‌ای که تولیدکننده بدون کارخانه شد

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما، رضا رجحانی می‌گوید: به دنبال ممنوعیت وارداتی در حوزه محصولات آرایشی و بهداشتی، در سال ۹۸ مسیر جدیدی را آعاز کردم.

با این ممنوعیت، کارآفرینان ایرانی با اتخاذ استراتژی‌های نوین، مسیر تولید داخلی را بازسازی کرده‌اند. یکی از این رویکرد‌های تحول‌آفرین، مدل «تولید بدون کارخانه» است که با بهره‌گیری از ظرفیت‌های موجود در صنعت، علاوه بر کاهش هزینه‌های سرمایه‌گذاری، توان رقابت با محصولات خارجی را فراهم کرده است.

بازار محصولات آرایشی و بهداشتی در ایران، همواره یکی از پرتقاضاترین بخش‌های حوزه کالا‌های مصرفی بوده است. با تغییر سیاست‌های تجاری و ممنوعیت واردات برخی از این محصولات از سال ۱۳۹۸، موج جدیدی از کارآفرینان به سمت تولید داخلی حرکت کرده‌اند؛ اما چالشی بزرگ، یعنی نیاز به سرمایه‌های میلیاردی برای احداث کارخانه، همواره مانعی برای ورود تولیدکنندگان جدید بوده است.

در این میان، مدل نوین «تولید بدون کارخانه» به عنوان یک راهکار استراتژیک، توانسته است این مانع را از میان بردارد. رضا رجحانی، کارآفرین فعال در این حوزه که پیش از این سال‌ها در عرصه واردات فعالیت می‌کرد، گذار از واردات به تولید هوشمند را با چالش‌های دوران گذار مرتبط دانست.

رجحانی با اشاره به پتانسیل بالای بازار داخلی محصولات بهداشتی اظهار داشت: «پس از ممنوعیت واردات محصولات آرایشی و بهداشتی در سال ۹۸، ما با یک فرصت بی‌نظر برای جایگزینی محصولات داخلی رو‌به‌رو شدیم. اما به جای درگیر شدن در هزینه‌های سنگین ساخت سوله و خرید تجهیزات میلیاردی، تصمیم گرفتیم از مدل تولید بدون کارخانه استفاده کنیم.»

وی در تحلیل مزیت‌های رقابتی محصولات تولید شده در داخل افزود: «ایران از نظر نیروی انسانی متخصص و دانش علمی در این حوزه، بسیار غنی است. کارشناسان ما قادرند محصولاتی خلق کنند که از نظر کیفیت، با محصولات مشابه خارجی رقابتی باشد. نکته کلیدی اینجاست که متخصصان ایرانی با شناخت دقیق از ویژگی‌های ژنتیکی، نوع پوست و حتی شرایط اقلیمی کشور، محصولاتی را فرمولاسیون می‌کنند که کارایی بسیار بالاتری نسبت به محصولات ساخت کشور‌های دیگر دارد.»

رجحانی در ادامه با توضیح مدل اقتصادی این فعالیت گفت: «در مدل تولید بدون کارخانه، ما به جای صرف سرمایه برای ساخت زیرساخت‌های فیزیکی، تمرکز خود را بر "تجاری‌سازی"، "برندسازی" و "فروش" معطوف می‌کنیم. این روش با استفاده از ظرفیت‌های خالی واحد‌های صنعتی موجود، یک بازی دو سر برد ایجاد می‌کند؛ از یک سو هزینه‌های تولیدکننده به شدت کاهش می‌یابد و از سوی دیگر، کارخانه‌دار نیز با استفاده از ظرفیت‌های بلااستفاده خود، سودآوری را افزایش می‌دهد.»

وی تأکید کرد که این رویکرد، همان الگویی است که امروزه نشان‌های مطرح جهانی از آن پیروی می‌کنند تا سرمایه‌های خود را به جای زیرساخت‌های سنتی، صرف توسعه بازار و تقویت برند خود کنند.